یک لحظه بمان

شیمی پینه بزه دستان قوربان
شیمی دیل میان ایمان قوربان
نبو دنیا تره سبزا ببه سبز
تی او پاچکره بی جان قوربان
.
... برگردان فارسی:
قربان دستهای پینه بسته ی شما
قربان ایمان درون دلهای شما
نشد دنیا برایت سبز شود سبز
قربان پاهای خسته ی بی جان شما
.
.
شهرام سببی..بهار 

        شب که عبور می کند
        تازه می فهمی
        سهم تو از ستاره ها
        از دور تماشا کردنی بیش نبود..
        .
         ... .
        شهرام سببی

                وقتی
            میلیونها خورشید در کهکشانها
            می تابند.
             آفتاب نیم روز
             سهم زیادی نیست
             برای سرمای دلم....

             .
              .
              شهرام سببی

چنان با غیر می گردی که غیر از او نمی بینی
مرا که مثل یک کوهم ، شبیه مو نمی بینی
برایت نامه دادم ،خوب من ،من دوستت دارم
تمام عشق من را هم تو رو در رو نمی بینی
چه حس دردناکی هست ،باید گم شوم از تو
... درونِ فال من دالانِ تو در تو نمی بینی
عزیزم سالها چشم انتظارِ لحظه ی عشقم
گهی این سو،گهی آن سو،کدامین سو نمی بینی
(نشستم باده خوردم خون گریستم،کُنجی افتادم)
تحمل می رود اما تو غیر از او نمی بینی
.
.
شهرام سببی...زمستان 90تهران

       رنگ رو رفته
       از عشق خالی
       پر از آهن پاره
       لبخندهای کم عمق
       و سکوتی از جنس نپرسیدن.
        این تصویری
       از هزارمین
       کپی من
      پس از سالها
      زندگی
      روی زمین است.
       کاش در آسمانها مانده بودم........

                                           (برای تولدم)  زمستان 90 تهران

                        چون غباری در پس این آسمان، گم می شوم
              مثل یک غم ،می روم از یادتان، گم می شوم
            سرد ، مانند تمام ِ کوه های یخ زده
              شوق دریا بود،در مردابتان ، گم می شوم
              در خیابانها غم هر کس بروی دوش اوست
              می روم در خانه ام،بی سایبان ،گم می شوم
              ریشه ام در چار راه بی کسی،گل می دهد
              با من اما خاطر یک لقمه نان ،گم می شوم
              صبر کن،یک امشبی بامن بمان ،دلگیر شو
             بعد از آن در کاسه های شامتان ،گم می شوم
             شهرام سببی ........

                پائیز 90 تهران

             <  گاه میترسم شبی طوفان شود­­>
           و حیرانی تمام وجودم را
           بگیرد
           گاه می ترسم شبی بخوابم
          و تو دیگر بخوابم نیایی
          و مرا در خوابهایم تنها بگذاری.
          نرو ،
          بمان
          و بگذار در رگهایم جاری باشی
          آنچنان که خون
          آنچنان که نفس در سینه ام
          .
         .
         گاه می شنوم که ابرها با هم پچ پچ میکنند،
         انگار
        به من حسادت میکنند.
        می ترسم اگر ابرها
        بخواهند آنقدر ببارند
        که خاطراتت را
        از تمام من
        پاک کنند.
       خودم را می کُشم
       بی هیچ سوالی
        از هیچ کس..................
       می ترسم
        از اینکه ابر ها فریبت دهند
       و تو را با خود به سرزمین دور دست ببرند....
       دوباره بخوابم بیا
      من ازخواب بی رویای تو
       می ترسم
     ...............
     ......................

                                 پائیز 90 تهران

           شبنم از شاخه بریده است،بدادم برسید
       رنگ خون بر دل شیشه است،بدادم برسید
        گر چه هم درد من خسته کسی نیست ولی
       زخم دل ،شاهد دیده است ،بدادم برسید

                        پائیز 90 تهران

        نگو نیستی

        غباره های روی شانه هایت را

        انکار نکن.

        روی لبه فنجانی که فالم را

        گرفتی...

        رد لبهای توست

        آن خطها

        مسیر عبور لبخند های 

        خاطره آمیز توست

        اینها هویت 

        بودن 

        توست 

        انکار نکن

        خودت باش.................

                پائیز 90 تهران

                   به نسیمی دلخوش
        به غمی آزرده
        به لبی

         کآوازی
         به لبم
         بنهاده،
         به تبسمهایی
         کز سر لطف
         به من می خندد
         می خندم.
         و جهانی که به انکار
         تمامیت من می کوشد
          می کوشم........
          من
          همانگونه که تو معتقدی
          معتقدم......
          پس بیا
          شک بکنیم
         من به این معتقدم..............
                                               شهرام سببی   

                           من رسم غزلهای تو را می دانم
                    بیهوده مکوش ،از برم می خوانم
                    همیشه چو مجنون و پریشان حالی
                    لیلی شده ای؟ از این جهت حیرانم....
                                                                        شهرام سببی

                 در خیالم نام تو همیشه هست
             من همانم رام تو همیشه هست
             می توانی، سینه ام را باز کن
             جای پای نام تو همیشه هست
                                                             شهرام سببی

       مهمانیِ کلمات، مهمانیِ بی ریاییست
       سفره دل باز می کنی
       و واژه ها در کنار جملات
       آذین سفره ی دلت.
       مهمانیی کم خرجیست
      چرا همدیگر را مهمان نکنیم؟
       بفرمایید.....

        تابستان 90 تهران

       پر پروانه دلخوش ،به نسیم
       وضیافت هایی
       که دلم
       با لب و چشم و دهنت می گیرد،
        خبر از روز قشنگی دارد
       تو در آن زاده شدی....
       باد در یاد زمین
       نوسانی به بزرگی لبِ خندانت.
        ای که در آینه ها
        لرز انداخته ای
        ای که لبریز تری،
        خنده هایت
        غم هر کوچه بی حوصله را
        شاد چون
        غمزه ی زیبای قناری
         کرده،
        من به این معتقدم..........
         شهرام سببی....به بهانه ی تولد دلارام عزیز  90/6/20

               من آمده ام عسل بسازم از تو
               یک قصه و یک غزل بسازم از تو
               ای قویِ سپید شهر تاریکیها
               یک قایق و یک دکل بسازم از تو ؟
                          

                                        تابستان 90 تهران        

                      افسانه ی دل به تار مویی بند است
               این خواهش من بر پر قویی بند است
               دریاچه ی احساس مرا خونین کرد
               بیچاره  منی که چون به اویی بند است...

                     تابستان 90 تهران

         دوستی رسم قشنگیست
         و شعر
         نازکیهای لبیست
         که به گفتن باز است.
         تو فقط معجزه کن

           عصر بی رحمی هاست
         واژه ها شکل همان چاقو هاست
         وکمین کرده که پشتی بدرد
         و نشانی ها هم
         سفر سخت و فلاکت باریست
        تو فقط معجزه کن
        که به ایمان زمین شک نکنم
        دوستی
        رسم ....
         قشنگیت
         ولی .
        دشمنی
        در نظرم
        واقعی تر به نظر می آید...........

                                  تابستان 90 تهران

                              شهرام سببی

                                                همیشه، از یک سوی
                    خیالم نمی آیی......
                    نمی دانم، من فراموش می کنم
                    راه آمدنت را؟
                     یا تو از یاد می بری

                    راه رفتنت را...
                     بیا قراری بگذاریم
                     اینبار
                     تو از شرق بیا
                     من به غرب می روم
                     تا

                    آنطور که می خواهی
                    هیچوقت
                    بهم نرسیم.....

                                               شهرام سببی_تابستان 90 تهران

       خاطراتی مبهمم ،با من بمان

        گفته بودی زندگی یک کم، کم است

        من کمی از آن کمم  ،با من بمان.

              تابستان 90 تهران

در آخرین دقایقِ
شبی
که تمام چشمها خسته
از دیدن
زبانها از گفتن
......و گوشها از شنیدن
هستند،هستم.
فردا دوباره
می گویم
می بینی
و می شنوم.
کسی
به دنبال رد پای
دیگری باشد
از این همه تکرار
خسته ام...........

                       تابستان 90 تهران

i‎

تولد،قصه ی
یکبار
دنیا، آمدن نیست
تولد
رنگ یک آوازِ زیباست.....
...بخوان آواز
ای مرغک
که دنیا
مجال لحظه ای آواز داده.

               تابستان 90 تهران

من شکل جهش یافته ی
یک سلولم
حاصل
یک ارتباط نامشروع
که میلیونها سال
......نام زندگی را یدک می کشد.
سیب را جای سنگ
اولین بار
پدرم یا مادرم
خوردند.
و براردرم مرا یا من
برادرم را کشتیم...
اما هیچ وقت
نفهمیدم گناه
دایناسورها
این میان چه بود......

            تهران 90 تایستان

       پدر تن پوش گرمش را

        به من پوشاند

       ودستان زمختش را

       به روی صورتم.

       نگاهی کرد 

       چشمانم گره  در چشم او داشت

        به رنگ چشم او 

       چشمان من ،رنگی شده بود.

        به زیر لب

        صدای یک ترانه

         دوباره تکه ای از سنگ لرزید،

         پدر اما چنان محکم

         که گویی سنگ لرزید.

          پدر حرفی بزن

         اینجا پر از آواره تنهایست

         زمین لرزیده ،مادر نیست.

         پدر اما 

          سکوت....

         با سنگها در جنگ .....

         من اما جای من امن است.

         دو دستم را به بالا

         بین بازوهای بابا

        صدای قلب او.

        ......................

        آنسوی قلبش،

         پر از

        آوار جایی است

        که روزی خانه ی ما بود.

        و مادر دیگ عشقش را

        در آن 

         بر روی آتش بار می کرد.

        ....................

         صداهایی به گوشم می رسد

         باباست؟

         که در گوشم 

         برایم قصه می خواند؟

         نه اما قلب بابا

         ایستاده است

        چو سنگی در میان سنگهای خانه ی

         در هم شکسته.

         ستون بازوانش

         زندگی را زندگی بخشید.

          و تن پوش پدر

          بر روی دوش من

          نشانِ جنگ سختی بود

          مرا او 

          زندگی بخشید

         مرا او زندگی بخشید.......

           پدر روزت مبارک

                                                        بهار 90 تهران

              انگار فلک رها نکرده دستم

              شیری بودم  که بیشه ها جایم بود

              این روز و شبم ،نخورده مستِ مستم....

                                                       بهار 90 تهران

     و

     چه پیچیده 

     ساده ای.....

     مثل خدا.

                     بهار 90 تهران

         بیا دخترک آسمانی
      زمین جای بزرگیست
      برای گم شدن
     انگار سیری ندارد.
     آنقدر از آدمها خورده
     که اندازه ندارد....
      پدر بزرگم
     مادر بزرگم
     حاج غلامعلی، بزرگ ده مان
     حتی برادر نرگس خاله
     که خیلی جوان بود.
     راستی پدرم
     مدتهاست به زمین خیره می شود
     نمی دانم چرا....
      دخترک آسمانی
     زمین جای بزرگیست
     همه ی ما را در خود
     گم می کند
      دیر یا زود.............

                                                          بهار 90 تهران

داستانک 3(تابلو توقف ممنوع)

امروز در شهر تجمع و اعتراض بر پا بود.شهردار در سخنرانی همه ی معترضین را دعوت به آرامش کرد ،اما در ادامه روز اعتراض ادامه داشت.

موضوع به چند سال پیش برمی گردد،زمانی که شهر در حسرت پرواز چند پرنده در آسمان

شهر بود.شهردار در تصمیمی شجاعانه طرحی را پیشنهاد کرد که تا مدتها بر سر عملی 

کردن آن تصمیم ،که هزینه های زیادی بر دوش مردم شهر می گذاشت نظرات مخالف و موافقی عنوان شد.

تصمیم این بود از پرندگان دعوت شود تا به شهر بیایند ودر کنار آدمها زندگی کنند،این تصمیم عملی شد پرندگان با پیش شرط هایی پذیرفتند.اما پس از چندی ،مخالفان که در اداره ی راهنمایی و رانندگی نفوذ داشتند تابلو های توقف ممنوع را در میان اغلب درختان نصب کردند،

و مانع نشستن راحت پرنده گان روی اغلب درختان شدند.

این تجمع پرندگان به احتمال فراوان درروزهای آینده ادامه خواهد داشت .این مطلب را تحلیلگر ما 

در بخش سیاسی خبر ارائه کرد................